Nöbetçi Eczaneler
Bazı insanlar ölmez aslında.
Sadece sesi bir daha telefonda duyulmaz.
Bir kahve masasında sandalyesi boş kalır.
Bir yürüyüşte omzumuza dokunan eli çekilir hayattan.
Ama bıraktığı şey bir insanın ömründen daha büyüktür.
Sinan Kutay’ı kaybettik.
Şimdi bunu yazmak bile insanın içine taş bağlıyor.
Çünkü bazı insanlar sadece “gazeteci” değildir.
Bazıları bir dönemin hafızasıdır.
Bazıları karanlık günlerde birbirine göz kırpan son cesaret cümlesidir. Bazıları yenilmiş insanların bile yeniden ayağa kalkma nedenidir.
Sinan abi öyleydi.
Bu ülkenin kirli zamanlarından geçti.
Darbelerin gölgesinden geçti.
Sürgünlerden, baskılardan, yoksulluktan geçti.
Ama bir tek şeyden geçmedi,
İnsanı sevmekten.
Hakikatin tarafında durmaktan.
Yoldaşlarını yarı yolda bırakmaktan.
Şimdi düşünüyorum da,
Bir insan öldüğünde en çok ne eksiliyor dünyadan?
Bir ses mi?
Bir yüz mü?
Bir alışkanlık mı?
Hayır
En çok, “iyi ki vardı” duygusu eksiliyor insanın hayatından.
Çünkü Sinan Kutay gidince, sanki eski zamanlardan kalan son dürüst adamlardan biri daha çekip gitti bu dünyadan. Ve dünya biraz daha kimsesiz kaldı.
Bir kuşağın abisiydi o. Yorulanın sırtını sıvazlayan, düşenin yanına ilk koşan, gençlerin cümlesini sabırla dinleyen adamlardandı.
Şimdi ardından konuşurken insanın boğazı düğümleniyor. Çünkü bazı insanlar için “öldü” denmez. Denemez.
Çünkü insan inanamaz.
Bir gün mutlaka yeniden karşılaşacakmışız gibi gelir.
Bir sokak başında sigarasını yakarken,
Bir basın açıklamasında en arkada sessizce dururken,
Bir kahkahaya karışırken…
Ama hayat acımasızdır.
Ve ölüm bazen en güzel insanları seçer.
Şimdi bir yerlerde,
yarım kalmış cümleleri,
okunacak kitapları,
edilecek kavgaları,
anlatılacak anıları kaldı geriye.
Ve biz…
biz burada, onun ardından kalan büyük boşluğun içinde birbirimize bakıyoruz.
Bir yoldaşı toprağa vermek çok ağırdır.
Çünkü birlikte yaşlanmayı hayal ettiğin insanlar eksilmeye başlayınca, insan biraz kendi ömründen de şüphe eder.
Hoşça kal Sinan abi…
Bu memleket seni iyi koruyamadı.
Ama inan, seni unutmayacak insanlar hâlâ var.
Sen şimdi belki eski devrimcilerin, eski şairlerin, eski güzel insanların yanına gittin.
Biz burada kaldık.
Biraz eksik.
Biraz yetim.
Biraz ağlayarak.
Ve inan,
Bugün sadece bir insan ölmedi.
Bir dönemin vicdanından bir parça koptu.
Süleyman Hacibektaşoğlu …27.05
YORUMLAR