Tüm Bu Yaşananları Nasıl Okumalıyız

Öyle bir sürece doğru ilerliyoruz ki, yandaşlar, süreci farklı okurken, diğer taraf tamamen aykırı bakıyor..
Çıkar amaçlı saflar artık çok net..

Artık aykırı bakmakta yetmiyor. Sesini yükselten, sözünü esirgemeyen hatta sokakta gereğini yapan bir sürece evriltmek gerekir..

Bu siyasal iktidarın bir proje olduğu defalarca söylendi, ki doğrudur da. Peki doğrudur da, muhalif kesim buna karşı ne yapabildi ya da yapması gerekenleri yapabildi mi..?

Sorunun özü ve nihengi noktası burasıdır. Sorun sınıfsaldır ve tüm taraflar adını koymadan böyle de bakmaktadır..

** Kutu kutu paralar, para sayma makineleri, paraları sıfırlama haberleşmeleri..
**Bakanların, milyonluk saat sevdaları..
**Bakanların, kendi şirketine, kendi bakanlığına ürün satması..
**C. Başkanının zenginliğinin tartışılması, Tramp tarafından tehdit edilmesi..
** Son Fon Skandalı ve asrın Soygunu olayı..Hala soruşturmalar devam ediyor..Da birkaç kurbanla sorunu kapatacaklarından eminim..
**Hakemlere, Futbolculara bahis operasyonları..
**Devlet bankalarının uluslararası skandallara imza atması..
**Yoksulluk artarken, zenginleşenlerin de tezat oranda artması..
**Ülkede GSMH artarken bundan yüzde 90’nin yararlanamaması..
**Mafyatik tiplerle uzlaşma ve barıştırmayı bir maharet saymak..
** İkili bir Adaletin uygulanması. Yandaşa ve Muhalefete farklı..
**İktidara aday muhalefeti, adaletin sopasıyla paralize ederken, belediyeleri kendi hesabına geçirme çabası..
Bir ülkede bu kadar günlük/saatlık değişken gündem ve sorunlar varken; işin sınıfsal boyutunu ıskalıyoruz gibime geliyor .

Daha çook yazıp, bu hukuksuzluğu uzatabiliriz..gereği yok..

Onur Alp Yılmaz’dan alıntıyla devam edelim;
“Terörsüz Türkiye” sürecini, siyasal örgütlere müdahaleleri ve kamusal tartışmanın giderek daraltılmasını, iktidarın kendi devamlılığını güvenceye alacak bir siyasal düzen kurma çabası içinde değerlendiriyorum.
Bugün fon meselesini konuşan hesapların engellenmesi ve T24’e yönelik müdahale de bu sürecin uzantısıdır..”

” Terörsüz Türkiye” sürecini de bu nedenle genel siyasal dönüşümden ayrı değerlendiremiyorum. Silahların susması ve çatışmanın sona ermesi elbette önemlidir. Fakat barışın hangi siyasal düzen içinde kurulacağı sorusunu erteleyemeyiz.
Süreç, yurttaşlık, demokratik güvenceler ve halkın karar süreçlerine katılımıyla birleşmediğinde, iktidarın belirlediği koşullara bağlı bir uzlaşma olarak kalır.
Kürt meselesinde açılan müzakere alanıyla ülkenin bütününde daralan demokratik alanı basit bir tesadüf olarak okuyamayız.

Üstelik bu düzenin taşıyıcısı yalnızca iktidar partisi değildir. Sermayenin de bu tarihsel blokun parçası olduğunu düşünüyorum…

Fon tartışmasına yönelik engellemeler bu ilişkinin görünür olduğu bir noktadır. Servetin hangi bağlantılarla biriktiğini, denetimin nasıl işlediğini ve kayıpların kimlere yüklendiğini sorgulamak zorlaştığında, ekonomik güç de hesap verme yükümlülüğünden uzaklaşır.
Siyasal baskıyla sınıfsal ayrıcalık birbirini besler.

Sözün özü, Türkiye’de iktidarın karşısına çıkabilecek bağımsız siyasal ve toplumsal güçlerin hareket alanı daraltılırken, düzenin devamına bağlanabilecek kesimlerle yeni ilişkiler kuruluyor.
Bugün ulaştığımız nokta, 19 Mart’tan beri izlediğimiz yeniden inşanın kamusal alandaki sonucudur.
Yani iktidarın devamı etrafında uzlaşma genişletilirken, onu değiştirme iradesinin örgütlenebileceği alan daraltılmasıdır.. ”

İşte tam da buna karşı, tüm muhalefetin bir ve bütünlük içerisinde, güçlü bir şekilde bu iktidarın karşısına dikilmek zorundadır..
Dar ve küçük çıkarların peşinde gitmenin zamanı değil. Bu iktidarın artık bir gün dahi iktidarda kalması ülke için müthiş kayıptır..
Bunlar Yönetemiyorlar da..
Ne yazık ki;
Muhalefet de, süreci üstlenecek cesarette ve örgütlülükte değil..