Nöbetçi Eczaneler
Haber: Kuzeyteve
205 bin çay üreticisine kota ve kontenjan dayatılırken, ÇAYKUR’un depoları satılamayan çaylarla doldu! Genel Müdür Yusuf Ziya Alim’in açıklamaları, kurumun içine sürüklendiği ekonomik çıkmazı bir kez daha gözler önüne serdi.
205 bin çay üreticisine kota ve kontenjan dayatılırken, ÇAYKUR’un depoları satılamayan çaylarla doldu! Genel Müdür Yusuf Ziya Alim’in açıklamaları, kurumun içine sürüklendiği ekonomik çıkmazı bir kez daha gözler önüne serdi. Peki milyarlarca liralık çay depolarda beklerken neden borçlanılıyor, neden faiz ödeniyor? Üreticinin emeğinin karşılığını almak için mücadele ettiği bir kurumda bu tablonun hesabını kim verecek?
Türkiye’de hangi siyasal iktidar dönemi olursa olsun kamu kurumlarının yönetimine ilişkin tartışmaların odağında yer alan ÇAYKUR, 23 yıllık AKP iktidarında da bu tartışmalardan kurtulamadı. İktidarın arka bahçesi gibi kullanıldığı, siyasi kadrolaşma ve yönetim anlayışı üzerinden sık sık eleştirilen kurum, bugün ekonomik tablosuyla da ciddi soru işaretleri yaratıyor.
Bir tarafta geçimini çaydan sağlayan yaklaşık 205 bin üretici, diğer tarafta kota ve kontenjan uygulamaları nedeniyle ürününü istediği zaman ve miktarda satamamanın sıkıntısını yaşıyor. Üreticiye sürekli fedakârlık yapması gerektiği söylenirken, ÇAYKUR yönetiminin açıkladığı stok ve borç rakamları kurumun nasıl bir yönetim anlayışıyla idare edildiği sorusunu gündeme getiriyor.
Uzun zamandır kamuoyunun karşısına kapsamlı bir basın toplantısıyla çıkmaktan kaçınan ÇAYKUR Genel Müdürü Yusuf Ziya Alim’in bir gazeteciye yaptığı açıklamalar ise tartışmaları daha da alevlendirdi.
Alim’in açıklamasına göre ÇAYKUR’un depolarında yaklaşık 150 bin ton kuru çay stoku bulunuyor. Kurumun bankalara ve diğer finans kuruluşlarına olan borcunun ise yaklaşık 30 milyar TL seviyesinde olduğu ifade ediliyor.
Genel Müdür’ün açıklamaları, kamuoyunun önüne son derece çarpıcı bir tablo koyuyor: Bir tarafta satılmayı bekleyen 150 bin ton çay, diğer tarafta milyarlarca liralık banka borcu ve bu borçlar için ödenen faizler!
İşte tam da burada ÇAYKUR yönetimine sorulması gereken çok önemli sorular var.
BU ÇAYLAR NEDEN ÜRETİLDİ, NEDEN SATILAMADI?
ÇAYKUR Genel Müdürü bir yandan depolarda 150 bin ton kuru çay bulunduğunu açıklıyor, diğer yandan kurumun 30 milyar lira borcu olduğunu ve finansman yüküyle karşı karşıya bulunduğunu söylüyor.
Peki sormazlar mı?
Madem depolarınızda milyarlarca liralık çay var, bu çaylar neden zamanında satılmadı?
Madem kurumun bu kadar yüksek miktarda satılabilir ürünü bulunuyor, neden banka kredilerine ihtiyaç duyuluyor?
Madem satışlardan elde edilecek gelirle borçların önemli bir bölümü kapatılabilecek, neden kurum sürekli faiz yükünün altında bırakılıyor?
Üreticiye kota uygulayarak çay alımını sınırlandıran, kontenjanlarla üreticiyi özel sektöre yönelmek zorunda bırakan yönetim, kendi ürettiği ve depolarına koyduğu çayı neden aynı başarıyla pazarlayamıyor?
Üreticinin çayını almamak için kota ve kontenjan uygulamalarına başvurulurken, depolarda satılamayan çayların birikmesi nasıl açıklanacak?
ÜRETİCİYE KOTA, KURUMA BORÇ, BANKALARA FAİZ!
ÇAYKUR’un mevcut tablosu, çay üreticisinin yıllardır dile getirdiği sorunların ne kadar haklı olduğunu bir kez daha gündeme taşıyor.
Üreticiye gelince kota, kontenjan, maliyet ve tasarruf politikaları devreye giriyor. Ancak kurumun yönetimindeki stok planlaması, pazarlama stratejisi ve borç yönetimi söz konusu olduğunda aynı başarıdan söz etmek mümkün mü?
Çay üreticisi bir yıllık emeğinin karşılığını alabilmek için mücadele ederken, kurumun milyarlarca liralık borç yüküyle karşı karşıya kalması ve depolarında satılamayan ürünlerin birikmesi kabul edilebilir bir yönetim tablosu değildir.
Üstelik burada söz konusu olan herhangi bir özel şirket değil; kamunun, üreticinin ve bölge ekonomisinin geleceği açısından hayati öneme sahip bir kurumdur.
ÇAYKUR’un zararı, borcu ve finansman maliyetleri yalnızca bir bilançodan ibaret değildir. Bu tablonun ekonomik ve sosyal sonuçlarını doğrudan çay üreticisi, çalışanlar ve bölge halkı yaşamaktadır.
ÇAYKUR YÖNETİMİNE VE İKTİDARA 10 KRİTİK SORU!
Kamuoyunun yanıt beklediği sorular artık görmezden gelinemez:
- ÇAYKUR depolarında 150 bin ton kuru çay birikmesine hangi üretim ve satış planlaması neden olmuştur? Bu stokun oluşmasından sorumlu olan yöneticiler kimlerdir?
- Kurumun 30 milyar TL borcu bulunduğu açıklanırken, depolardaki çay stoklarının zamanında satışa dönüştürülmesi neden sağlanamamıştır?
- Genel Müdür’ün açıklamasında yer alan, stokların yüzde 75’inin satılmasıyla 50 milyar TL hasılat elde edilebileceği hesabı doğruysa, bu satış neden gerçekleştirilememiştir? Bu tutar hasılat mıdır, yoksa borçları kapatabilecek net kaynak mıdır?
- ÇAYKUR banka kredileri için milyarlarca lira faiz öderken, depolarda bekleyen çayların satışını hızlandıracak etkili bir pazarlama politikası neden uygulanmamaktadır?
- Üreticinin yaş çayını alırken kota ve kontenjan uygulayan yönetim, kendi elindeki kuru çayı satmakta neden aynı kararlılığı gösterememektedir?
- Kurumun borçlanma ihtiyacının ne kadarı yaş çay bedellerinin ödenmesinden, ne kadarı stok maliyetlerinden ve diğer işletme giderlerinden kaynaklanmaktadır? Kamuoyuna ayrıntılı bir maliyet tablosu açıklanacak mıdır?
- Depolarda bekleyen 150 bin ton çayın stoklama, finansman ve işletme maliyetleri ne kadardır? Bu maliyetlerin sorumluluğu kimdedir?
- ÇAYKUR’un borçlarının faiz yükü altında büyümesine neden olan finansman ve pazarlama politikalarının sorumluları hakkında herhangi bir idari değerlendirme yapılmış mıdır?
- Kurumun yönetiminde siyasi tercihler mi, liyakat ve ekonomik başarı kriterleri mi belirleyici olmaktadır? ÇAYKUR’un yönetim performansı hangi somut ölçütlerle değerlendirilmektedir?
- ÇAYKUR’u bu borç ve stok sarmalından çıkarmak için Genel Müdürlük ve ilgili Bakanlık tarafından hazırlanmış, takvimi ve hedefleri belli bir kurtuluş planı var mıdır?
ARTIK ÇAY ÜRETİCİSİNE FEDAKÂRLIK ÇAĞRISI YAPMAK YETMEZ, YÖNETİM DE HESAP VERMELİ!
ÇAYKUR yönetiminin açıklamaları, kurumun yalnızca borç sorunuyla değil, aynı zamanda stok yönetimi, pazarlama ve ekonomik planlama sorunlarıyla da karşı karşıya olduğunu düşündürüyor.
23 yıldır ülkeyi yöneten AKP iktidarının, bölgenin en önemli ekonomik kuruluşlarından biri olan ÇAYKUR’un geldiği noktaya ilişkin kamuoyuna tatmin edici bir açıklama yapması gerekiyor.
Çünkü çay üreticisi artık aynı hikâyeyi dinlemek istemiyor. Her sezon kota ve kontenjanla karşılaşan, artan girdi maliyetleri altında ezilen, emeğinin karşılığını almak için mücadele eden üretici, kurumun yönetimindeki hataların bedelini ödemek zorunda değildir.
ÇAYKUR’un depolarında 150 bin ton çay beklerken 30 milyar liralık borçtan söz edilmesi, sıradan bir mali tablo olarak geçiştirilemez.
ÇAYKUR Genel Müdürü Yusuf Ziya Alim’e ve bu kurumu yöneten siyasi iktidara soruyoruz:
Üreticinin çayına kota koymayı biliyorsunuz da kendi elinizdeki çayı neden satamıyorsunuz?
Borçlanmayı biliyorsunuz da borcu azaltacak satış ve pazarlama politikalarını neden hayata geçiremiyorsunuz?
Bankalara faiz ödemekten yakınıyorsunuz da bu faiz yükünü azaltmak için bugüne kadar ne yaptınız?
ÇAYKUR’un kaynakları, üreticinin emeği ve kamu yararı söz konusuyken, bu tablonun sorumluluğunu kim üstlenecek?
ÇAYKUR bir kamu kurumudur, kimsenin siyasi arka bahçesi veya yönetim beceriksizliğinin bedelinin üreticiye ödetileceği bir kurum değildir. Üretici fedakârlık yapıyorsa yönetim de hesap vermelidir!
Kamuoyu artık mazeret değil, şeffaflık; borç açıklaması değil, çözüm; siyasi söylem değil, hesap verebilir bir yönetim bekliyor.
#ÇAYKUR #Rize #ÇayÜreticisi #AKP #YusufZiyaAlim #ÇayKota #ÇayKontenjan #ÇAYKURBorçları #ÇayÜreticisininSesi